این وبلاگ تعطیل می شود...

در رثای سکوت سنگین ات

قامت کلام را کفن پوشانده ام

روزی

سنگسار خواهم شد

به حکم دیوان فاحشه ها

در دست تو چه خواهم دید

گِل یا گُل؟

تهران-۱۳۸۷

چرا خواب هایم شطرنجی است؟

و تو پاسخم را نمی دهی؟

وقتی از پله های هواپیما پایین می آیم

در جا فلج می شوم

مادرم در پاسخ سکوتم زجه می زند

و پدر از میان کتابهایم قدرت عشق را ورق می زند

سکوت هایم پر از جیغ های نارنجی شده است.

کودکی از جنس سپیده را آبستنم

در تدارک گاهواره ای از ماه

بازگشت حجم مرگ را منتظر نمی شوم

گناه چیست؟

آمیزش خیال با خیال؟

پا به پایت می رود

و حسرت همیشگی اش

دست در دست تو راه رفتن است

جاودانگی

آرزوی مشترک

و مرگ

آرزوی تو و سایه را خراب می کند

کودک درونم

از پشت میله های زندان سینه ام

برایت دست تکان می دهد

کاش

نه من بزرگ می شدم، نه تو، نه او

از دندان روی جگر گذاشتن

عمری مرغ عشق را کلاغ دیدن کافی نیست؟

قوطي آب هلويي است

که از دست تو مي گيرم

دلم را کجا می بری؟